RSS

Archiwa miesięczne: Marzec 2017

Upadek kościoła katolickiego w laickiej Francji

Od 1789 roku do dzisiaj we Francji prowadzona jest konsekwentnie polityka etapowego likwidowania kościoła katolickiego.

I etap – zmiana prawa

Pierwszym ważnym aktem prawnym była podpisana w 1790 roku konstytucja cywilna kleru, która nakładała na duchownych obowiązek złożenia przysięgi wierności wobec państwa. 13 lutego 1790 r. zostały zniesione wszystkie zgromadzenia zakonne męskie i żeńskie oraz zabroniono składania ślubów zakonnych. Poprzez dekrety z 3 listopada 1789 i z 17 marca 1790 nastąpiła konfiskata dóbr Kościoła i jego instytucji dobroczynnych. W czasie rewolucji francuskiej walka z kapłanami, którzy odmówili złożenia przysięgi, była szczególnie krwawa, setki duchownych zostało zabitych.

Zadbano również o laickie wychowanie dzieci. W 1905 roku uchwalono ustawę, na mocy której we francuskich szkołach nie można nauczać religii. Ostatnio we wrześniu 2013 roku w szkołach zaczęła obowiązywać Szkolna Karta Laickości.

II etap – główne świątynie katolickie stały się muzeami

Co roku do Francji aktualnie przyjeżdża ponad 80 mln turystów /wg. danych Światowej Organizacji Turystyki, UNWTO/. Wielu z nich przyjeżdża tutaj zwiedzać gotyckie „perełki”, jak: Katedra Notre-Dame w Paryżu, Katedra w Chartres, Katedra w Reims, Katedra w Amiens, Katedra św. Szczepana w Bourges. W Lourdes znajduje się jedno z największych na świecie sanktuarium maryjne, odwiedzane rocznie przez 6 mln osób. Ciekawa architektura sanktuarium  Mont Saint-Michel  w Normandii  z VIII wieku oraz jego położenie przyciąga średnio rocznie 3.2 mln osób. Pomimo trudnego dojazdu wiele osób dociera do przepięknego sanktuarium w La Salette.

Tam gdzie to było możliwe do realizacji, najciekawsze świątynie zamieniono na obiekty muzealne, często przy wejściu sprzedawane są bilety. Turyści z aparatami fotograficznymi swobodnie krążą po świątyni głośno rozmawiając.

Myśląc kategoriami mistrza Wielkiego Wschodu Francji (fr. Grand Orient de France) najpiękniejsze francuskie obiekty sakralne powinny przyciągać tłumy turystów do Francji zwiększając dochody państwa z turystyki, poza tym mogą pełnić funkcje reprezentacyjne, np. w trakcie ślubów i pogrzebów lub sali koncertowej.

III etap – modernistyczne zmiany w świątyniach

Dla potrzeb sakralnych wydzielona jest zwykle boczna mała kaplica, w której odprawiane są czasami msze św. Najświętszy sakrament po mszy św. przenoszony jest gdzieś na zaplecze, np. do zakrystii. Zjawisko to starałam się opisać w dawnej swojej notce Katedra Notre-Dame w Paryżu ma 850 lat .

Tutaj odprawiana jest msza św. w kościele Saint Severin

W  dzielnicy łacińskiej w Paryżu stoi piękny kościół Saint Severin, którego historia sięga VI wieku. Uważany jest on za najstarszy obiekt gotycki na lewym brzegu Sekwany. W kościele tym spotykamy licznych turystów, którzy podziwiają charakterystyczny filar, piękne sklepienia i wspaniałe witraże. Dla celów sakralnych przeznaczona jest boczna kaplica z prawej strony kościoła, której wygląd przypomina mi bardzo lożę masońską.  Niepozorne tabernakulum znajduje się obok „ołtarza”,  za którym stoi „tron” dla duchownego.

Saint-Séverin Nave, Paris, France - Diliff.jpg

Tutaj była odprawiana msza św. w tym kościele

Modernistyczne zmiany w kościele katolickim wprowadzane konsekwentnie nadal oraz popularyzowanie nowych standardów życia społeczeństwa zmniejsza ilość praktykujących wiernych.

Na skutek wieloletniej polityki w 2010 roku we Francji ok. 38 mln osób, tj. 60% ludności, deklarowało się jako katolicy, ale tylko ok. 3 mln, tj. 4,5% było praktykującymi katolikami. Wyznawców islamu jest ok. 4,7 mln, tj. 7,5% /link/ . Według innych źródeł ilość wyznawców islamu szacuje się nawet na 7 mln osób.

IV etap – sprzedaż kościołów i oddawanie ich wyznawcom islamu

Obiekty sakralne są własnością państwa (zabytki i wszystkie wybudowane przed 1905 rokiem) lub samorządów. Ze względów finansowych są sprzedawane, wykorzystane na inne cele lub przekształcane na meczety,

Kolejne notki poświęcę między innymi nowym meczetom i obiektom sakralnym wykorzystanym na inne cele.

V etap – rozbiórka kościołów

Według raportu Senatu we Francji z 2013 roku w ciągu najbliższych kilku lat zostanie wyburzonych ok. 2800 katolickich kościołów. W najbliższym czasie planowana jest rozbiórka 267 obiektów, w tym 17 w Paryżu. W różnych źródłach podawane są inne liczby świątyń przeznaczonych do rozbiórki. Czasami miejscowej ludności udaje się powstrzymać sprzedaż lub rozbiórkę lokalnego kościoła. W notce tej ograniczę się do wyszczególnienia obiektów zburzonych w XXI wieku. Od 2001 roku do stycznia 2017 we Francji zburzono 37 kościołów, przy czym tempo rozbiórki znacznie wzrosło od 2013 roku.

Wykaz wyburzonych kościołów opracowany jest na podstawie Inventaire 2017 des chapelles et des églises démolies depuis 2000.

2017, 1 kościół:

  • Kaplica Saint-Bernard w Clairmarais (Pas-de-Calais)

2016, 7 kościołów:

  • Kaplica Saint-Louis w Yvetot (Normandie)
  • Kaplica Saint-Martin w Carcassonne  (Aude)
  • Kościół z 1833 roku w Acarouany (Guyanne)
  • Kaplica Sainte-Thérèse z 1932 roku  w Saint-Jean de Monts (Vendée)
  • Kościół Ferrandière z 1838 roku w Villeurbanne (Rhône)
  • Kaplica Pensio w Puy-en-Velay (Haute Loire)
  • Kaplica w Nantes (Loire-Atlantique)

2015, 4 kościoły:

  • Kościół Notre-Dame des Anges w Belfort (Territoire-de-Belfort)
  • Kościół Sainte-Thérèse w Mandeure (Doubs)

  • Kościół Saint-Michel des Batignolles w Paryżu
  • Kościół Sainte-Cécile de Zainvillers z XIX wieku w Vagney (Vosges)

2014, 3 kościoły:

  • Kościół Notre-Dame de l’Assomption w Mont-Saint-Martin (Meurthe-et-Moselle)
  • Kaplica Rimains w Cancale (Ille-et-Vilaine)
  • Kościół Sainte Bernadette w Grand-Quevilly (Seine-Maritime)

2013, 7 kościołów:

  • Kościół Saint-Blaise w Breuil (Allier)
  • Kościół Saint-Pie X w Béziers (Hérault)
  • Kościół Saint Aubin du Pavoil w Segré (Maine-et-Loire)
  • Kościół Saint-Jacques w Abbeville (Somme) z 1868 roku

  • Kościół Saint-Pierre-aux-liens w Gesté (Maine-et-Loire), przebudowany w XIX wieku na miejscu spalonego z XV wieku.

  • Kościół Bois-du-Verne w Montceau-Les-Mines (Saône-et-Loire).
  • Kaplica bazy wojskowej w Cambrai (Nord)

2012, 2 kościoły:

  • Kościół  w Berville-en-Caux (Seine-Maritime)
  • Kościół Beaulieu w Roubaix (Nord)

2011, 1 kościół:

  • Kościół Contrie w Nantes (Loire-Atlantique)

2010, 1 kościół:

  • Kościół Chalets w Gruissan (Aude)

2009, 1 kościół:

  • Kościół Charles de Foucault w Grand-Quevilly (Seine maritime)

2006, 2 kościoły:

  • Kościół Sainte Marie w Hénin-Beaumont (Pas-de-Calais)
  • Kościół w Saint-Georges-des-Gardes (Maine-et-Loire)

2005, 1 kościół:

  • Kościół Notre-Dame-de-la-Paix w Draveil (Essonne)

2003, 3 kościoły:

  • Kościół w Saint-Aignan (Seine maritime)
  • Kościół Saint-Paul w Haubourdin (Nord)
  • Kościół w Belgeard (Mayenne)

2002, 2 kościoły:

  • Kościół w Parisot (Tarn)
  • Kościół Notre-Dame-de-Lourdes w Nice (Alpes maritimes)

oraz 2 kościoły w Lambersart i w Lomme (brak daty rozbiórki).

V etap – dewastacje obiektów sakralnych, profanacja najświętszego sakramentu, zabicie księdza 26 VII 2016, służby porządkowe na terenie kościoła agresywnie wyrzucających ze świątyni wiernych.

Akcja 3 VIII 2016 w kościele św. Rity w Paryżu

VI etap – ???

Niknie nadzieja, …  Wprawdzie we Francji żyją ludzie, którzy przeciwstawiają się „politycznie poprawnym” reformom, np.: La Manif Pour Tour, ale są to jednostki.

 

Notki o podobnej tematyce:

Reklamy
 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 31 marca 2017 w Religia

 

Tagi: , ,

Chusta z Manopello, wizerunek Chrystusa Zmartwychwstałego

W 1963 roku św. o. Pio powiedział:

„Volto Santo w Manoppello to największy cud, jaki posiadamy.”


Oblicze Jezusa z Manoppello

W małej włoskiej miejscowości Manoppello w Abruzji, z dala od szlaków turystycznych, w Sanktuarium Świętego Oblicza (Basilicadel Volto Santo) pielgrzymi podziwiają niezwykły obraz.


Ołtarz z relikwiarzem w Manoppello

Jest to chusta z bisioru, wyjątkowo cienkiego, przezroczystego materiału, zwanego jedwabiem morskim. Według tradycji  została ona nałożona w grobie Jezusowi na twarz i w momencie zmartwychwstania, został na niej odbity Jego wizerunek. Na bisiorze nie można malować, tkanina nie przyjmuje żadnych farb, tak więc na tej chuście nie ma śladu żadnego pigmentu.

Całun z Manoppello jest prawdopodobnie oryginałem tzw. chusty św. Weroniki z Bazyliki św. Piotra w Rzymie. Z Rzymu został wywieziony w 1527 r., a w Watykanie pozostała jego kopia.

Tkanina o wymiarach 17 cm x 24 cm jest umieszczona jest w obustronnie oszklonej monstrancji  i od 1638 roku wystawiona w ołtarzu.

Do niedawna historia całunu Świętego Oblicza nie była ogólnie znana. Siostra Blandina Paschalis Schlömer, niemiecka trapistka i  o. Heinrich Pfeiffer, niemiecki jezuita i historyk sztuki, zainteresowali się analizą naukową Całunu. W 1979 roku siostra Blandina odkryła podobieństwo pomiędzy Obliczem Jezusa na Całunie z Manoppello i na Całunie Turyńskim. Być może niemiecką trapistkę do badań zainspirowało świadectwo włoskiej mistyczki,  która w dniu 22 lipca 1944  usłyszała słowa Jezusa:

„Chusta Weroniki jest bodźcem dla waszych sceptycznych dusz.
Wy, racjonaliści, oziębli, chwiejący się w wierze, którzy przeprowadzacie bezduszne badania, porównajcie odbicie twarzy na Chuście z odbiciem na Całunie Turyńskim. To pierwsze jest Twarzą Żyjącego, to drugie to Zmarłego.
Jednak długość, szerokość, cechy somatyczne, kształt, charakterystyka są takie same.
Nałóżcie na siebie te dwa odbicia. Zobaczycie, że sobie odpowiadają. To Ja jestem.
Pragnę przypomnieć wam, kim byłem i kim stałem się z miłości dla was.
Abyście się nie zagubili, nie stali się ślepcami, powinny wam wystarczyć te dwa odbicia,
aby doprowadzić was do miłości, do nawrócenia, do Boga”.

Do popularyzacji tego sanktuarium przyczyniła się seria książek wydana przez Paul’a Badde, niemieckiego dziennikarza. W Polsce w 2014 roku została wydana jego kolejna książka pt.  „Powrót Boskiego Oblicza. Tajemnica chusty z Manoppello”.

Jeśli ktoś planuje wyjazd do Manoppello, radzę nie odkładać go. Włochy to szczególny kraj, loże masońskie są tam znacznie liczniejsze niż w Polsce, proces niszczenia włoskiego kościoła poszedł znacznie dalej niż u nas. Pod pretekstem np. zabezpieczenia przed atakami Islamistów ta cenna dla katolików relikwia może niedługo zostać ukryta na lata w nieznanym sekretnym skarbcu.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 18 marca 2017 w Religia

 

Tagi:

Symboliczny obraz ruin kościoła w Nursji

Centralne Włochy często są regionem aktywnym sejsmicznie.  Po trzęsieniu ziemi w dniu 24 sierpnia 2016 roku w rejonie Amatrice zginęło prawie 300 osób. Wtedy sejsmografy zanotowały ponad 20 tysięcy wstrząsów wtórnych.

Największe trzęsienie ziemi we Włoszech od 1980 roku o sile 6.2-6,6 w skali Richtera miało miejsce dwa dni temu w niedzielę 30 X 2016 roku rano. Od tego wstrząsu zarejestrowano około 700 wstrząsów wtórnych. Ponad 20 osób jest rannych i minimum 46 tysięcy ludzi pozbawionych dachu nad głową. Ilość osób, których domy zostały zniszczone, może być znacznie większa, nawet sto tysięcy. Zniszczenia odnotowano w około 100 miejscowościach i osadach w regionach Umbria i Marche.

Może wydawać się cudownym, że w trakcie wstrząsów nikt nie zginął.

Epicentrum znajdowało się w rejonie Nursji, gdzie zniszczona została historyczna bazylika św. Benedykta z X wieku.

Bazylika w Nursji
Klasztor św. Benedykta w Nursji

Św. Benedykt (ur. ok. 480 w Nursji, zm. 21 marca 547)  jest to postać dobrze znana katolikom, to on w  529 roku założył klasztor na Monte Cassino oraz opracował nowy model wspólnoty monastycznej, żądając od zakonników potrójnych ślubów: stałości, zachowania obyczajów monastycznych i posłuszeństwa. Od imienia świętego zakon posługujący się jego regułą nosi nazwę benedyktynów. „… Zakony oparte na regule św. Benedykta wyniosły na ołtarze około 5500 świętych i błogosławionych, zaprowadziły na tron papieski 24 papieży i doprowadziły do otrzymania sakry 5000 biskupów. … „[link].

Św. Benedykt z Nursji uznawany jest świętym kościoła katolickiego, starokatolickiego, anglikańskiego, luterańskiego oraz ormiańskiego i prawosławnego. W 1964 r. w trakcie soboru watykańskiego II Paweł VI ogłosił świętego Benedykta Patronem Europy. Tak więc propagatorzy jednej światowej religii i nowego porządku świata, entuzjaści ruchów ekumenicznych wybrali św. Benedykta swoim patronem.

Zastanawiającym może wydawać się fakt, że bazylika św. Benedykta została zniszczona :

  • po spotkaniu ekumenicznym w dniu 20 września 2016 w Asyżu,
  • po spotkaniu z luteranami w watykańskiej Auli Pawła VI w dniu 13 października 2016,
  • dzień przed wspólnymi katolicko-luterańskimi uroczystościami w Lund w Szwecji inaugurującymi przyszłoroczne obchody 500-lecia reformacji.

Niektórym osobom widok niezniszczonej fasady świątyni, za którą pozostał tylko gruz symbolizuje obraz kościoła w Europie.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 18 marca 2017 w Religia

 

Tagi: